Market rafında on beş çeşit zeytinyağı varsa aralarındaki fark fiyattan ibaret değil. Üç bilgiye bakmak çoğu zaman yetiyor.

Asitlik: düşük olan iyi

Asitlik, zeytinyağındaki serbest yağ asidi oranı. Zeytin ne kadar geç işlenirse, ne kadar ezilip beklerse o oran yükseliyor. Yani asitlik bir tat ölçüsü değil, tazelik ve işleme kalitesi ölçüsü.

• Natürel sızma - asitlik %0,8 altında. Salatada, mezede, soğuk kullanımda bunu tercih edin.
• Natürel birinci - %2 altında. Yemeklik olarak iş görür.
• Riviera - rafine yağla harmanlanmış. Kızartma için uygun ama zeytinyağının kokusunu arıyorsanız burada bulamazsınız.

Çok düşük asitlik (%0,2 gibi) tek başına üstünlük değil; tadı da beğenmeniz gerekiyor.

Hasat tarihi, son kullanma tarihinden önemli

Zeytinyağı yıllanmıyor, yaşlanıyor. Şişede iki yıl duran yağın son kullanma tarihi geçmemiş olabilir ama kokusu ve polifenolleri azalmıştır. Etikette hasat yılı yazıyorsa o üreticinin kendine güvendiğini gösterir.

Kaba bir ölçü: hasattan sonraki ilk bir yıl içinde tüketmek.

Şişenin rengi işe yarıyor

Işık zeytinyağını bozuyor. Koyu cam ya da teneke, şeffaf şişeden belirgin biçimde daha iyi koruyor. Evde de aynı mantık: yağı ocağın yanında değil, serin ve karanlık bir dolapta tutun. Ocağın yanı en kötü yer.

Hangi yemekte hangisi

Zeytinyağının dumanlanma noktası sanıldığı kadar düşük değil, yani tavada kullanmak yanlış değil. Ama pahalı sızma yağı kızartmaya harcamak israf: ısı, onu pahalı yapan aromaları zaten uçuruyor.

• Çiğ kullanım - sızma yağ. Çoban salatası, humus, haydari gibi yerlerde yağın kendi tadı ortada.
• Zeytinyağlı yemekler - sızma ya da natürel birinci. Zeytinyağlı pırasa soğuk yendiği için yağın kalitesi doğrudan hissediliyor.
• Kızartma - riviera ya da ayçiçek yağı.

Acılık kusur değil

İyi bir sızma zeytinyağı yutarken boğazda hafif bir yakma bırakır ve acımsıdır. Bu, polifenol içerdiğinin işareti. Tamamen yumuşak, hiç acılığı olmayan yağ genelde ya eski ya da rafine karışımlı demektir.